Oh, Darling!
Oh, Darling! Como dexeneramos naquela noite que decidimos ser decadentes e suorentos coma un prétor romano. Só que nós non suábamos ante unha orxía chea de manxares e incienso ardendo. O noso era puro sexo, pura festa, risas e alcol. Os dous sabíamos que non había amor, que só era diversión, que o camiño que nos uniu dábanos igual, que acabado o día acabada a romería. Non críamos no destino, nin no amor verdadeiro. Só críamos na paixón coma único deus. Éramos así de monoteístas. Sabíamos que ó romper o día eu marcharía e todo acabaría. Iríame sen unha tenra despedida e non habería mimiños especiais postcoito. Sabíamolo de sobra, os dous. Mellor deixalo así, non estropealo. Para que? Críamos na xuventude, na época da promiscuidade, xa nos viría o sentido cos anos. Agora só desfrutar, non pensábamos noutra cousa. Só en buscar pracer orgásmico, non un abrazo cómplice e un bico namorado. Non, iso non ía con nós. Estábamos por riba de esa farsa que chaman amor...
[...]
Dous días despois chamámonos.
Daba igual quen chamara: estabamolo desexando...
Hai 1 comentarios e 0 trackbacks. Léronse 304 veces.
