O tenis é un deporte de dous.
Hoxe falando cunha vella peza de parchís sentín moitas cousas.
Devolveume a un pasado cheo de saudade.
Prometeume un futuro que recordará ese pasado coma algo insignificante.
[...]
Imaxínome xogando o tenis, fronte a ti ou, o teu carón: a dobres: eu co meu revés coa esquerda e ti coa tua faldiña de volantiños. Onde fallo eu, vas ti. E viceversa. Somos recíprocos, complementarios, o antónimo perfecto, onde non chega un, toca o outro con suma facilidade.
Coma peixe na auga, no noso terreo, o tenis, pista rápida, terra batida, herba, piche. O ping-pong non é cousa nosa.
E quen sabe se nun match-ball, gañamos ou perdemos, pero quitámonos esas espiñas que tanto doen coa area de Samil...
Hai 9 comentarios e 0 trackbacks. Léronse 680 veces.
