Sol de inverno.
A veces abro a fiestra da miña habitación e, se non vai moito frío, quédome a mirar o ceo nublado, entre negro e gris, sen estrelas, perdéndome absorto ata o punto no que os meus ollos, iris, pupilas negras confúndanse co negro da noite.
E entón, é cando boto de menos ese sol de inverno, sol tan especial porque actúa cando o frío invernal, que chega ata os osos, non sae do teu corpo.
E entón aparece un pequeno raio de sol que che devolve a vida.
Agora non teño sol de inverno, e no seu día tampouco o tiven, e chegara a ser feliz, así que se mo propoño agora tamén serei capaz...
Merquemos estufas!
Mood: melancólico.
Esta soando: Manolo Chinato no meu tímpano.
Hai 7 comentarios e 2 trackbacks. Léronse 929 veces.
Rosaura Navaza :: A tolemia é un sombreiro — 2006-01-17 18:18:19
¡Arriba los corazones! :: Sentimentos:: TeRMi :: Arrós con chícharos — 2006-03-14 18:49:22